Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2016

Η Καλαμάτα υποδέχθηκε την Παναγία Δημιοβίτισσα




Με επικεφαλής τον Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο και την παρουσία πλήθους πιστών, πραγματοποιήθηκε η υποδοχή της Iεράς Εικόνας της Παναγίας της Δημιοβίτισσας από την ομώνυμη Ιερά Μονή.
Ένα εκκλησιαστικό τελετουργικό που πραγματοποιείται σε ανάμνηση θαύματος που επιτέλεσε η Θεοτόκος το 1843.
Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος στο κήρυγμά του, αναφέρθηκε στη θαυματουργική δύναμη και χάρη της Παναγίας της Δημιοβίτισσας, καλώντας τους πιστούς να προσευχηθούν, ώστε να ξεπεραστεί η κρίση που διανύουμε. «Η κρίση δεν είναι οικονομική και αξιών, αλλά έγινε πλέον κρίση επιβίωσης, με όλα τα δυσμενή επακόλουθα» τόνισε χαρακτηριστικά. Συνάμα, ευχήθηκε η Παναγία να σκέπει και να καθοδηγεί τα έργα όλων.
Στην υποδοχή παραβρέθηκαν ο Βουλευτής Μεσσηνίας Π. Κωνσταντινέας, ο Δήμαρχος Καλαμάτας Π. Νίκας, ο τέως Υπουργός Ι. Λαμπρόπουλος, ο τέως Βουλευτής Δ. Σαμπαζιώτης, Αντιδήμαρχοι, Περιφερειακοί και Δημοτικοί Σύμβουλοι, καθώς και εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.
Η Ιερά Εικόνα εναποτέθηκε στον Ι.Ν. Γενεθλίου της Θεοτόκου Γιαννιτσανίκων, όπου και θα παραμείνει για δεκαήμερο προσκύνημα.








Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Η Ιερά Μονή Δημιόβης κατά τους σεισμούς του Σεπτεμβρίου του 1986








Πρόγραμμα Καθόδου Υποδοχής και Ανόδου της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας της Δημιοβήτισσας

Το προσεχές Σάββατο 03/09/2016, όπως κατ' έτος, θαμεταφερθεί η Ιερά Εικών της Παναγίας της Δημιοβητίσσης εκ της Ιεράς Μονής Δημιόβης, εις τον Ενοριακόν Ιερόν Ναόν Γενεθλίου της Θεοτόκου Γιαννιτσανίκων, επι δεκαήμερον προσκύνημα.

Παρασκευή 02/09 ώρα 21:30 Εναρξη Ιεράς Αγρυπνίας και πέρας αυτής γύτω στις 01:30 π.μ. και εκκίνηση Ιεράς πομπής εκ της Μονής με ενδιάμεση στάση στο Ελαιοχώρι και εν συνεχεία άφιξη της Ιεράς Εικόνος στον Ιερό Ναό Παναγίτσας (Μπούνα).

Σάββατο 03/09/ ώρα 18:00 Μέγας Πανυγηρικός Εσπερινός και Ιερά Παράκλησις της Παναγίας εις τον Ιερό Ναό Γενεθλίου Γιαννιτσανίκων υπο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ.κ. Χρυσοστόμου.
Ώρα 18:50 Εκκίνηση κ του Ιερού Ναού Γενεθλίου και υποδοχή της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας εις της διασταύρωσιν των οδών Λακωνικής και Ελαιοχωρίου και λιτάνευσις αυτής έως του Ιερού Ναού στον οποίο και θα παραμείνει για δεκαήμερο προσκύνημα έως της 13ης/09.

Επί δεκαήμερον στον Ιερό Ναό Γενεθλίου της Θεοτόκου θα τέλουνται καθημερινώς το πρωί ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία, το δε εσπέρας θα τελούνται ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκλησις.

13/09 ώρα 07:00 Όρθρος, Θεία Λειτουργία και Ιερά Παράκλησις της Παναγίας μετα το πέρας της οποίας θα αναχωρίσει λιτανευτικώς η Ιερά Εικών και θα εναποτεθεί στον Ιερό Ναό Παναγίτσας (Μπούνα).
Ώρα 14:00 εκκίνησις Ιεράς πομπής μετά της Ιεράς Εικόνος με προορισμό τον Ενοριακό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπου υα τελεστεί Μέγας Πανυγηρικός Εσπερινός και Ιερά Παράκλησις επι τη διπλή Εορτή του χωριού, της Υψώσεως του Τιμίου Σταύρου και της επέτείο της τριακονταετίας από τον καταστροφικό σεισμό της 13ης Σεπτεμβρίου 1986.

14/09 ώρα 07:30 Όρθρος, Θεία Λειτουργία και Ιερά Παράκλησις της Παναγίας και αναχώρηση της Ιεράς Εικόνος με προορισμό τον Θρόνο της στην Ιερά Μονή Δημιόβης.

Η Ιερά Εικών της εφόρου της Μεσσηνίας Παναγίας Δημιοβητίσσης.

Άρθρο Του Ιωάννου Π. Μπουγά, Διδάκτορος Νεωτέρας Ελληνικής Ιστορίας που δημοσιέυθηκε στη Romfea.gr

Κοντά στο χωριό Γιάννιτσα (Ελαιοχώριο) επί του όρους Ταΰγετος ευρίσκεται η Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Δημιόβης.
Η Μονή Δημιόβης ιδρύθηκε περί το 850 μ.Χ. και είναι η αρχαιοτέρα εν λειτουργία Μονή της Μεσσηνίας.
Η Μονή είναι αρρηκτα συνδεδεμένη με την υπάρχουσα σε αυτή Ιερά Εικόνα της Παναγίας Βρεφοκρατούσας, η οποία έχει την ονομασία «Ελπίς των Χριστιανών» και είναι θαυματουργός. Έχει εικονογραφηθεί προ του έτους 700 μ.Χ. 
Η Εικόνα της Παναγίας είναι η αρχαιοτέρα θαυματουργός εικόνα της Μεσσηνίας, αλλά και από τις αρχαιότερες όλης της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Επειδή η ιστορική, και όχι η κατά παράδοση, πορεία της Ιεράς Εικόνος συνδέθηκε με διαφόρους τόπους της περιοχής της Νότιας Πελοποννήσου, η Παναγία η Δημιοβήτισσα είναι Έφορος της Μεσσηνίας, της Λακωνίας, της Μάνης και βεβαίως της πόλεως της Καλαμάτας, αφού είναι η πρώτη κατά χρονολογική σειρά Εικόνα της Παναγίας, την οποία ευλαβούνται ιδιαιτέρως οι κάτοικοι αυτών των περιοχών και επειδή από την κορυφή του Καλαθίου όρους εποπτεύει, εφορεύει (ορά = βλέπει) από υψηλά τους πιστούς της.
Αυτή την Εικόνα συνοδεύουν οι πιστοί της Γιάννιτσας κατά την ετήσια κάθοδό της στην Καλαμάτα προς προσκύνηση, αυτή την Εικόνα συνόδευαν οι πρόγονοί τους για τον ίδιο λόγο.
Άξιοι απόγονοι αυτών παραστέκονται στην Εικόνα της Παναγίας και περιφρουρούν την Μονή της όχι κατ’ έθιμον αλλά γιατί βιώνουν συνεχώς την σχέση τους με την Παναγία, βιώνουν δηλαδή τα θαύματα και τα θαυμάσια που ποιεί η Παναγία η Δημιοβήτισσα.
Περιφρουρούν την Μονή και την Ιερά Εικόνα όπως οι πρόγονοί τους περιφρούρησαν τότε, όταν άρπαγες κυβερνώντες διέλυσαν την Μονή και προσπάθησαν να πωλήσουν την Αγία Εικόνα.
Το 1834 η τότε πολιτεία διαλύει τα Μοναστήρια του Ελληνικού κρατιδίου και η περιουσία των μονών περιέρχεται με τη βία σε χέρια επιτηδείων κρατικών υπαλλήλων με την ανοχή και την συνενοχή των τότε πολιτικών αρχόντων. 
Βεβαίως δεν πρόκειται μόνο για αρπαγή ακινήτου περιουσίας αλλά και για κλοπή ιερών σκευών, εκκλησιαστικών αντικειμένων, τα οποία δημοπρατήθηκαν και τα χρήματα εισέπραξαν οι τότε πολιτικοί και τα τσιράκια τους. 
Σήμερα οι κυβερνώντες πολιτικοί, ζηλεύοντας τον πλουτισμό των προκατόχων τους και θέλοντας να διατηρήσουν την εξουσία τους ακμαία, εποφθαλμιούν την ελάχιστη εναπομείνασα εκκλησιαστική περιουσία, προωθώντας την μυθοπλασία περί αμυθήτου εκκλησιαστικής περιουσίας, η οποία πρέπει να περιέλθει στο κράτος, δηλαδή σ’ αυτούς.
Διατρανώνουν την πρόφαση ότι θα αξιοποιηθεί επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου, διακήρυξη, η οποία πλέον σήμερα είναι ανέκδοτο διότι έπειτα από αναγκαστικές δήθεν απαλλοτριώσεις ( διάβαζε κλοπές) τα έτη 1830-1836, 1882, 1927, 1952, και 1987 αντίστοιχα, την κατασπατάλησαν μοιράζοντάς την σε ημετέρους. Στην πραγματικότητα θέλουν να βάλουν τα χρήματα για μιαν ακόμη φορά στην τσέπη τους όπως έκαναν και οι προκάτοχοί τους από την εποχής της Αντιβασιλείας του Όθωνα. 
Ψεύδονται μιλώντας, όπως πρόσφατα ανέφερε διορισμένος Υπουργός Οικονομικών, για μη φορολόγηση της Εκκλησίας της Ελλάδος, και της περιουσίας της αφού η Ελλαδική Εκκλησία πληρώνει στο κατακλεμμένο από αυτούς Ελληνικό κρατίδιο 26% φόρο εισοδήματος (Ν. 4172/ 2013), για μίσθωση ακινήτων, 3% συμπληρωματικό φόρο, 55% προκαταβολή φόρου, 75% για δαπάνες επισκευές συντήρησης και λειτουργικές δαπάνες (Ν. 4172/2013), 3% για καταστήματα κ.ά. και 5% για οικοτροφεία, κατοικίες κ.ά.3‰ φόρο ακίνητης περιουσίας (πρώην ΕΤΑΚ), 1‰ φόρο ακίνητης περιουσίας, 20% φορολόγηση υπεραξίας σε περίπτωση δωρεάς, γονικής παροχής ή κληρονομιάς. Πριν λίγο καιρό ΕΕΤΗΔΕ (χαράτσι ΔΕΗ ) και φυσικά σήμερα τον ΕΝΦΙΑ.
Ακόμη η Εκκλησιαστική Σύναξη πληρώνει 0,5% φόρο για δωρεές άνω των 1.000,00 € και φόρο 10% για δωρεές άνω των 2.950,00€ (Ν. 2961/2001-Ν. 3842/2010), 15% φόρο τόκων καταθέσεων (Ν. 4172/ 2013), 20% παρακράτηση φόρου από πώληση μετοχών.
Αποδίδει ακόμη στο σπάταλο ελληνικό κρατίδιο τις παρακρατήσεις από προμηθευτές και επαγγελματίες: 1% για καύσιμα, 4% για προμήθεια αγαθών, 8% για παροχή υπηρεσιών, 1% για εργολαβίες τεχνικών έργων, 20% ελευθέρων επαγγελματιών, 20% φόρο αμοιβών μετακλητών υπαλλήλων, 2,4% Τέλος χαρτοσήμου για τα μυστήρια. 
Η ιστορική πραγματικότητα φανερώνει ότι το ξενόδουλο Ελληνικό αντίγραφο κράτους χρωστά στην Ελληνική Εκκλησία. Χρωστά διότι από το 1917 μέχρι το έτος 1930 απαλλοτριώθηκαν πλούσια εκκλησιαστικά ακίνητα αξίας μεγαλυτέρας του 1 δισεκατομμυρίου προπολεμικών δραχμών.
Επίσης με τη Σύμβαση περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Εκκλησίας της 18/9/1952, και τον Ν. 1700/87 (Τρίτση) με τον οποίο συμπληρώθηκε η αναγκαστική κλοπή εκκλησιαστικής περιουσίας, το ελληνικό δημόσιο έπρεπε να καταβάλλει στην Εκκλησία της Ελλάδος για όλες τις εκτάσεις το ποσό των 97.601.000.000, και φυσικά δεν αποδόθηκε αυτό έως τώρα.
Βεβαίως δεν είναι δυνατόν να υπολογισθούν τα αφαιρεθέντα κειμήλια από επιτήδειους κρατικούς υπαλλήλους καθώς και τα ευρισκόμενα σε Μουσεία του κρατιδίου προς προβολή του δήθεν ελληνικού πολιτισμού και τα οποία είναι λειτουργικά αντικείμενα της Ορθοδόξου Εκκλησιαστικής κοινότητος.
Ιδεολογικά συμφωνούν οι πολιτικοί, οι οποίοι υφάρπασαν διαχρονικά την περιουσία του Λαού της Εκκλησίας με τους σημερινούς κυβερνώντες αφού η προτεσταντική ηθική την οποία επίστευε τότε ο Αντιβασιλέας Μάουερ και οι μεταγενέστεροι δυτικοφωτισμένοι άρχοντες είναι ίδια με την σημερινή καπιταλιστικομαρξιστική ηθική, την οποία εκφράζουν οι κυβερνώντες και παραμυθιάζουν τον λαό.
Όμως περάν από την ποθούμενη μελλοντική αρπαγή των προσφορών των πιστών στην Εκκλησία του υπάρχει και άλλου είδους εκμετάλλευση σήμερα της πίστης στην Παναγία και στα Μοναστήρια από τους πολιτικούς και είναι η εκμετάλλευση που γίνεται προς άγραν ψήφων με την παρουσία τους ή την απουσία τους από τις εκκλησιαστικές συνάξεις.
Έτσι λοιπόν το 1834 η Βαυαρική Αντιβασιλεία διέλυσε και την Μονή της Δημιόβης.
« Και επωλήθησαν όλα τα κινητά αυτών, ιερά άμφια και λοιπά πράγματα και ακίνητα ετέθησαν εις την δημοπρασίαν.Της δε Δημιόβης τα αγόρασε κάποιος λεγόμενος Σκορδούλης εκ Καλαμών. Και ανέβη εις την Μονήν αυτήν και όσα κιβώτια, πιθάρια δεν εδυνήθη να τα σηκώσει τα εσυνέτριψε..»
Αλλά οι πρόγονοι των σημερινών κατοίκων της Γιάννιτσας αντιστάθηκαν στην καταστροφή του Μοναστηριού της Παναγίας «Ηρπασαν εις τας χείρας των την πάνεπτον Εικόνα και την ετοποθέτησαν ευλαβώς εις το καθολικόν τους…» και απέστειλαν επιστολή στον Βασιλιά Όθωνα: « Άνθρωποι Βασιλεύ καταφρονηταί της Εκκλησίας του Χριστού και των πατρικών θρησκευτικών ημών παραδόσεων και όλως επίβουλοι του βασιλικού θρόνου σου διά ιδιοτελείς σκοπούς των.. εγνωμοδότησαν την διάλυσιν των Ι. Μοναστηρίων… παρακαλούμεν να διατάξης την διατήρησιν του ενός Μοναστηρίου δηλαδή του της Υπεραγίας Θεοτόκου της Δήμιοβας…».
Υπέγραψαν τότε 135 κάτοικοι εκπρόσωποι όλων των πιστών και η Μονή διατηρήθηκε. 
Έκτοτε όταν αποφασιζόταν από τις κρατικές αλλά και εκκλησιαστικές αρχές η μεταφορά της Εικόνος στην Καλαμάτα η αλλού οι κάτοικοι της Γιάννιτσας συνόδευαν και μέχρι σήμερα συνοδεύουν και περιφρουρούν την Παναγία την Δημιοβήτισσα τους. 
Όσο οι κάτοικοι αυτοί, μέλη της Εκκλησιαστικής κοινότητος γέροντες και νέοι περιφρουρούν την Ιερά Εικόνα της Παναγίας και την Μονή της, η Μονή θα στέκει σημείο αναφοράς ορθοδόξου πίστεως στον Ταΰγετο και η Έφορος Παναγία η Δημιοβήτισσα θα ορά και θα προστατεύει τους Μεσσηνίους εις τους αιώνας των αιώνων και φυσικά ουδείς απατεών πολιτικός ψεύτης θα τολμήσει να κλέψει πάλι τις ποικιλόμορφες προσφορές των μελών της Εκκλησιαστικής Συνάξεως.

Η Ιστορία της Μονής Δημιόβης μέσα από ένα βίντεο.

Ένα βίντεο στο όποίο ο Ιερέας της Ιεράς Μονής Δημιόβης πατήρ Σωτήριος μαζί με τον πατήρ Γεώργιο λένε την ιστορία του Μοναστηριού.

https://m.youtube.com/watch?v=RJSTGswhqsQ

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΔΗΜΙΟΒΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Ανατολικά του κεντρικού Ταϋγέτου και κοντά στην Καλαμάτα, πάνω από το χωριό που σήμερα ονομάζεται Ελαιοχώρι (μέχρι και σήμερα είναι γνωστό με την παλιά του ονομασία Γιάννιτσα), βρίσκεται η Ιερά Μονή Δημιόβης.

Μέσα σε ένα μαγευτικό περιβάλλοντα χώρο γεμάτο έλατα και πεύκα, με άπλετη θέα και ευλαβική ησυχία, ορθώνεται κάτασπρη η πολύπαθη μονή, που εκτός από μονή Δήμιοβας αναφέρεται και πολλές φορές ως Ντίμιοβα, Τίμιοβα, Τίνοβα, Ντιμόνοβο και Ντιμόνοβο.

Το όνομά της είναι σλαβικής προελεύσεως και σημαίνει «κροκοτόπι», δηλαδή τόπο όπου ανθίζει το φυτό «Κρόκος», από το οποίο παράγεται η κίτρινη βαφική ύλη «Ζαφορά».

Η Μονή Δήμιοβας κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην ευλάβεια των κατοίκων της Καλαμάτας και της περιοχής της Αβίας. Ακόμη και στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, πλήθη προσκυνητών ανέβαιναν τα φαράγγια και τα πρόβουνα αυτά του Ταϋγέτου, την παραμονή της Παναγίας για να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Η σημερινή μονή αποτελεί κτίσμα των πρώτων δεκατιών του 17ου αιώνα, και μέσα του βρίσκεται ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος τοιχογραφήθηκε το έτος 1663 σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή που βρίκεται εντός. Το 1770 η μονή πυρπολήθηκε από τους Τούρκους, και ακόμη και σήμερα είναι εμφανή τα σημάδια της πυρπόλησης στις τοιχογραφίες του ναού. Ο ναός είναι φημισμένος για τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, η οποία επανήλθε στο ναό το 1837, όταν και αποκαταστάθηκαν οι κυριότερες ζημιές.

Κάτω από τη μονή Δήμιοβας βρίσκεται και ο Πύργος του Ρήγα, καταφύγιο των πολιορκούμενων μοναχών κατά τις επιδρομές, ο οποίος υπέστη σημαντικές ζημιές κατά τον τελευταίο μεγάλο σεισμό της Καλαμάτας.

Η ιστορία της Μονής

Η παράδοση θέλει τη μονή Δήμιοβας να έχει χτιστεί επί Λέοντος του Ισαύρου, εικονομάχου. Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, κατά την ίδια παράδοση, χτυπήθηκε από τον αδελφό του αυτοκράτορα – πράξη αντιεικονολατρική – και από την εικόνα έτρεξε θερμό αίμα, που επιβεβαιώθηκε με την ανάλυση από τον καθηγητή Λάνδερερ. Για τη μονή όμως, πέρα από την παράδοση, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ότι έχει τόσο παλιά ιστορία, και τα ίχνη της εμφανίζονται κατά τον 15ο αιώνα.

Την εικόνα της Παναγίας αυτής, ο Καλοκύρης κατατάσσει στον τύπο της «ελεούσης» και θεωρεί έργο του τέλους του 16ου ή των αρχών του 17ου αιώνα. Ο Ξενογιάννης την αποδίδει στον τύπο της «Γλυκοφιλούσης», και μη συμφωνόντας με τη χρονολόγηση του Καλοκύρη τη θεωρεί έργο πολύ προγενέστερο του 16ου αιώνα, χωρίς να υποβάλλει ορισμένο χρόνο.

Η ιστορία της Μονής Δήμιοβας, από όσα είναι γνωστά, είναι πολύπαθη. Ο ναός υπήρχε και λειτουργούσε σε ακμή κατά τον 15ο αιώνα, όταν τα κελιά πυρπολήθηκαν το 1463 από τους Τούρκους κατά τον Τουρκοενετικό πόλεμο. Μετά την καταστροφή αποκαταστήθηκε το κτίριο της μονής, ενώ το 1663 έγινε εκ βάθρου ανακαίνιση, οπότε και τοιχογραφήθηκε ο ναός. Όμως, ακολούθησε και άλλη μεγάλη καταστροφή το 1770, κατά την περίοδο των «Ορλωφικών». Οι Ρώσσοι αξιωματικοί Θεόδωρος και Αλέξιος Ορλώφ έφτασαν στην Πελοπόννησο με μικρή ναυτική δύναμη για να κυρήξουν επανάσταση κατά των Τούρκων. Η κίνηση αυτή απέτυχε, με αποτέλεσμα να υποστούν οι κάτοικοι της Πελοποννήσου σφαγές και τρομερές καταστροφές, ανάμεσά τους και η καταστροφή της μονής Δήμιοβας.

Κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821, η μονή Δήμιοβας μαζί με τις μονές Βελανιδιάς και Προφήτη Ηλία αποτέλεσαν τόπο συνάντησης των αγωνιστών Γρηγόριου Δικαίου Παπαφλέσσα, Κολοκοτρώνη, Αναγνωσταρά, Νικηταρά και άλλων, ενώ εδώ είχε σχεδιασθεί η απελευθέρωση της Καλαμάτας την 23η Μαρτίου 1821.

Κατά το έτος 1834 η Αντιβασιλεία του Μάουρερ διέλυσε τη Μονή, μαζί με άλλες, αφαιρόντας όλα τα ιερά σκεύη, ιερά άμφια, αναθήματα και αφιερώματα. Οι απεσταλμένοι υπάλληλοι του κράτους επιχείρησαν να αφαιρέσουν κα τη θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, αλλά οι κάτοικοι των Γιαννιτσάνικων (σημερινό Ελαιοχώρι) αγανάκτησαν, πήραν πίσω την εικόνα και την τοποθέτησαν ξανά στο ναό.

Η ανασύσταση της μονής έγινε επί της Βασιλείας του Όθωνα το έτος 1838, μετά από απαίτηση των κατοίκων της περιοχής.

Οι περιπέτειες της μονής συνεχίσθηκαν κατά την Γερμανική κατοχή, όταν ο Ηγούμενος και οι Μοναχοί εγκατέλειψαν τη μονή για λόγους προσωπικής ασφάλειας. Στις 5 Ιανουαρίου 1948 ένα μέρος της μονής πυρπολήθηκε από αγνώστους και για άγνωστο λόγο, πυρκαγιά την οποία πρόλαβαν να σβήσουν οι κάτοικοι.

Η Μονή Δήμιοβας, υπήρξε ανδρική μέχρι το 1960, όταν και μετατράπηκε σε γυναικεία με απόφαση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομου Δασκαλάκη.

Κατά τα έτη 1968-1969 έγινε ριζική ανακαίνιση της Μονής από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη.

Ιστορικές πληροφορίες για τη Μονή Δήμιοβας υπάρχουν στον «Κώδικα της Υπεραγίας Θεοτόκου Ντίμιοβας – Ανακαινισθέν εις έτους αψιθ’», που φυλάσσεται στο Επισκοπείο της ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας, όπου υπάρχουν καταχωρήσεις από το έτος 1664 μέχρι το έτος 1851.

Η αρχιτεκτονική της Μονής

Ο ναός της Δήμιοβας βρίσκεται στο μέσο ενός τετράπλευρου χώρου που σχηματίζουν γύρω του τα κελιά, στο κλασσικό σχήμα του περιβόλου. Το «διαβατικό» της μονής, θολωτό μήκους 5,20 μ., διανοίγοντας το παχύ τείχος του περιβόλου, οδηγεί στην αυλή και εμπρός στο ναό (8x8,70μ.)



Είναι σχήματος εγγεγραμμένου σταυρού με τρούλλο, τρίκλιτος, και χωρίζεται κατά μήκος με δύο τοίχους: στη δυτική πλευρά οι τοίχοι διαλύονται με δύο τοξωτά ανοίγματα. Η κόγχη του ιερού είναι ημικυκλική και εξέχει, ενώ οι δύο μικρότερες του διακονικού και της πρόθεσης ανοίγονται στο πάχος του τοίχου. Το βόρειο κλίτος ήταν αφιερωμένο στο Γενέσιο της Θετόκου, το νότιο στη μνήμη του Ιωάννου Προδρόμου, το μεσαίο στην κοίμηση της Θεοτόκου. Η κύρια είσοδος του ναού βρίσκεται στο μέσο της δυτικής πλευράς. Η τέχνη του ζωγράφου Δαμασκηνού ιερομονάχου, έχει αδυναμίες, σε σύγκριση με την τέχνη των σύγχρονών του αγιογράφων: στο σχέδιο, στην πλαστικότητα των μορφών, στην πτυχολογία, στο χρώμα. Η σχηματοποίηση προσπαθεί να καλύψει αυτές τις τεχνικές αδυναμίες, και ξηραίνει την ενάργεια, αλλά και την έκφραση των μορφών. Ωστόσο, σαν σύνολο εικονογραφημένο μεταδίδει, σαν μια απλή δέηση, αυτή την παράδοση, τη μεταβυζαντινή, που τόσο λαμπρά της επιτευγματα θα δώσει ακόμα ο 17ος αιώνας.
Το τέμπλο του ναού ξυλόγλυπτο, έργο του Ανδρέου Κορωναίου Αναγνώστη από Μικρομάνη, του 1773, σχεδόν χαμηλό ανάγλυφο – κατά Καλοκύρη – έγινε σε αντικατάσταση παλαιότερου κατεστραμμένου με την πυρπόληση του 1770, όπως φαίνεται από τις εικόνες του που είναι αρχαιότερες, με ίχνη φωτιάς. Το τέμπλο εκάλυψε με την τοποθέτησή του τις τοιχογραφίες των ανατολικών τοιχών που χωρίζουν σε τρία το Ιερό Βήμα. Το τέμπλο της Δήμιοβας συγγενεύει με άλλα καθολικών γειτονικών μονών: Αγίας Τριάδος στο Καλάθι, Ταξιαρχών Λαδά και Αγίας Βαρβάρας στις Πηγές Αλαγονίας, κάτι που βεβαιώνει ίσως για την ύπαρξη πελοποννησιακών εργαστηρίων.

Από τα παλιά λειτουργικά αρχιτεκτονικά μέλη της μονής που αναφέρει ο Ξενογιάννης σημειώνουμε: το Φωτάναμα, που ο ίδιος επεσήμανε και που έχει ίχνη τοιχογράφησης, την Εστία – σήμερα απλό κελί – Τράπεζα και διάφορους άλλους χρηστικούς χώρους που οι συνεχείς επιδιορθώσεις αλλοίωσαν, εξαφάνισαν ή μετέβαλαν σε απλά κελιά της μονής.

Από τα πιο σημαντικά μνημεία είναι ο ερειπωμένος πύργος νοτιοδυτικά και λίγο κάτω από τον περίβολο της Δήμιοβας, ο γνωστός «Πύργος του Ρήγα», που χρησίμεψε για την άμυνα της Μονής.